Lessons learned while travelling down Manila

7:00 pm (March 4, 2010)  SM North:
“Ay powtek, imbes na may pasalubong ako, wala na, nawala na! Nawala!!! Waaaaaaaaaaaaaa!!!”
.
At iyon na lang ang aking naibigkas sa aking sarili.
.
Mga ilang oras bago alas siyete ng gabi:
Sinisilip ko ang bintana kung pagkakamlang ibaba ang aking mga kargadores sa running board. May bumababa kasing pasahero at baka tatangayin ang aking napakapresyosong dala. Sayang naman kung ganun. Hindi po ba!?
.
Anyway, balik sa 12:00 noon, Baguio Public Market:
Sa aking backpack; binubuhat ko ang weight equivalent ng pitong malalaki at “bumbumgi” (yung nagsprosprout na ngay) na sayote (‘di ko alam tagalog nun eh), tatlong peanut brittle, dalawang t-shirt, isang brip na kulay black at napakabango (!?), isang long-sleeves, tutbrash, tawel, tali, supot na plastic, atbp. At sila ay nagkuwekuwentuhan tungkol sa nalalapit nilang role bilang aking unan pagkalipas ng ilang sandali.
.
Sa kanang kamay ko naman; ay isang bayong na may lamang;
2 kilos of brocolli
1 kilo bellpepper
2-kilo papaya
3 kilos of sweet potatoes
More than one bundle of bananas and;
1 kilo carrots
Instructions: Preheat the pan… (Ngek, naging cookbook ba naman?)
.
Sa kaliwa; apat na kilong Wombok (chinese cabbage) worth 44 pesos (ata yun? more or less) na nakalagay sa isang 5-peso sako bag.
Eh, ‘syempre, ang saya saya, kasi meron na ako pasalubong. Kaya yun, inilagay ko yung bayong at sako bag sa running board ng bus.
.
Present time; kasama ko na sina bayaw at ate: “Badtrip! Nawala pasalubong ko sanang isa!” Kaya lesson learned for me, for you, and for everyone:
.
1. Sana ginamit ko yung dala kong TALI, na kulay green, na nasa loob ng aking bag, para itali yung bayong at sako bag. Iyon tuloy, nagkahiwalay at napagkamlang karga ng isang pasahero nung bumaba sila along da way. In other words, always secure your belongings, you never know what might happen.
.
2. Leave a sense of responsibility for the conductor. Sabi nga ng ate ko, you could have stirred his thoughts to be more responsible in dealing with passengers belongings. Even though not much can be done to retrieve the lost item, the man should have had critically thought about the situation so that he would be more responsible in the future. In other words: “Kas ano ngay jay kargak manong, mabayadam diyay!? Kas-ano ngay jay bannog ko nga nang awi awit ijay!? Apay ngay, egghhh!” in a very peaceful and kind way. Well, sinabi ko naman na, “Paano na po yung karga ko boss?” Habang papasara na ang pintuan ng bus paalis.
.
Eh di ang saya saya nila ‘diba, kasi may ulam na silang gulay mamaya? 😀
Well, nawala ang mga wombok na nasa sako bag. Yung bayong nalang ang naiwan at siyang prinisenta ko sa mga folks dito kanina.
The end.
Advertisements
Tagged , , , , , ,

comment comment comment!!!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: